حسین یک درس بزرگترازشهادتش به ما داده است وآن نیمه تمام گذاشتن حج وبه سوی شهادت رفتن است.حجی که همۀ اسلافش،اجدادش،جدش وپدرش برای احیای این سنت،جهادکردند.این حج را نیمه تمام می گذارد وشهادت را انتخاب می کند.مراسم حج را به پایان نمی برد تا به همۀ حج گزاران تاریخ،نمازگزاران تاریخ،مؤمنان به سنت ابراهیم بیاموزد که:اگرامامت نباشد،اگر رهبری نباشد،اگرهدف نباشد،اگرحسین نباشد واگریزید باشدچرخیدن بر گرد خانۀخدا باخانۀبت مساوی است.درآن لحظه که حسین،حج را نیمه تمام گذاشت وآهنگ کربلا کرد کسانی که به طواف همچنان درغیبت حسین ادامه دادند مساوی هستند با کسانی که درهمان حال بر گرد کاخ سبز معاویه درطواف بودند؛زیرا شهید که حاضراست،درهمۀ صحنه های حق وباطل درهمۀ جهادهای میان ظلم وعدل شاهد است،حضور دارد.می خواهد با حضورش این پیام رابه همۀ انسانها بدهد که:وقتی درصحنه نیستی وقتی ازصحنۀ حق وباطل زمان خویش غایبی هرکجا که خواهی باش؛وقتی درصحنۀ حق وباطل نیستی وقتی که شاهدعصر خودت وشهیدحق وباطل جامعه ات نیستی هر کجا که می خو اهی باش چه به نماز ایستاده باشی چه به شراب نشسته باشی هردویکی است.شهادت حضور درصحنۀحق وباطل همیشۀ تاریخ است وغیبت؟آنهایی که حسین را تنهاگذاشتند وازحضور وشرکت وشهادت غایب شدنداینها همه باهم برابرند؛هرسه یکی اند.چه آنهایی که حسین را تنهاگذاشتند تا ابزار دست یزید باشند ومزدور او،وچه آنهایی که درهوای بهشت به کنج خلوت عبادت خزیدند وبا فراغت وامنیت،حسین را تنهاگذاشتند واز دردسرحق وباطل کنار کشیدند و درگوشۀ محرابها وزاویۀ خانه ها به عبادت خدا پرداختند؛وچه آنهایی که مرعوب زور شدند وخاموش ماندند.زیرا درآنجا که حسین حضور دارد-و درهر قرنی وعصری حسین حضور دارد-هرکس که درصحنۀ او نیست هرکجا که هست یکی است.مؤمن وکافر،جانی وزاهد یکی است.این است معنی این اصل تشیع که:قبول هرعملی یعنی ارزش هرعملی به امامت وبه رهبری وبه ولایت بستگی دارد.اگر او نباشد همه چیز بی معنی است و می بینیم که هست.و اکنون حسین حضور خودش رادرهمۀعصرها و در برابرهمۀ نسلها درهمۀجنگها ودرهمۀجهادها درهمۀصحنه های زمین و زمان اعلام کرده است؛درکربلا مرده است تا درهمۀنسلها وعصرها بعثت کند وتو ومن باید بر مصیبت خویش بگرییم که حضور نداریم.«دکترشریعتی»